Psycholog

Ważne wsparcie
w trudnych chwilach

Pogarszający się stan zdrowia jest dla pacjenta źródłem stresu, zwłaszcza jeśli schorzenie pojawia się nagle. Żyjąc z choroba przewlekłą, funkcjonujemy w ciągłym napięciu i w obawie o rozwój dolegliwości. Nie ułatwia to sprostania postępowi choroby. Przeciwnie – emocjonalne rozchwianie sprawia, że złe wieści dewastują naszą psychikę. W takim stanie trudno jest podejmować decyzje, których ta sytuacja wymaga przecież często. Nieodzowna jest wówczas pomoc psychologa, który pomoże poradzić sobie z emocjami.

Pacjenci postawieni wobec nieoczekiwanej wiadomości o zagrożeniu zdrowia przeżywają dysonans poznawczy. To uczucie sprzeczności między otrzymanymi informacjami a własnymi odczuciami. Gdy zagrożenie zdrowia jest wewnętrzne, bezobjawowe, nierozwinięte lub po prostu niebolesne, trudno nam uwierzyć w powagę sytuacji.  Silne negatywne emocje, wywołane przez złe informacje, kłócą się często z naszym dobrym samopoczuciem.

Stosujemy mechanizmy obronne – racjonalizacje i projekcje. Mechanizmy te pomagają nam zachować znany obraz siebie, nie są jednak dobrym doradcą. Psycholog pomoże rozpoznać te stany.

Wsparcie psychologiczne w klinice Angiodiabetica

Pacjent skonfrontowany z drastycznymi informacjami musi zaadaptować się do nowej sytuacji. Zmienia stosunek do siebie. Emocje wywołują lęk i poczucie bezradności. Naturalnym odruchem jest zawierzanie swojego stanu zdrowia lekarzom, lecz często przenosimy na nich całą odpowiedzialność za swój stan zdrowia. W klinice Angiodiabetica, działając zespołowo, jesteśmy w stanie zapewnić pełną opiekę w trudnych chwilach. Poczynając od rozmowy z lekarzem specjalistą po wsparcie psychologa.

img-psycholog.jpg

Schemat wsparcia pacjenta

Nasze doświadczenie zawodowe zdobyte w trakcie pracy naukowo-badawczej i długoletniej praktyki lekarskiej pozwoliło nam stworzyć schemat postępowania najbardziej komfortowego dla pacjenta.

Obejmuje ono następujące kroki:

Rozmowa informacyjna

Podczas tej wstępnej wizyty szczególnie dbamy o to, by:

  • przekaz pierwszych informacji o chorobie i sposobie jej leczenia był rzeczowy i by rozmowa ta dostarczała wyłącznie niezbędnych, konkretnych danych,
  • kierunkujemy pacjenta na poszerzenie wiedzy o chorobie i jej leczeniu oraz dajemy mu czas na oswojenie emocji,
  • wskazujemy przystępne źródła informacji o chorobie,
  • ustalamy termin kolejnej wizyty i zachęcamy chorego do przemyślenia medycznych przesłanek decyzji o operacji,
  • prosimy o przygotowanie pytań pod adresem lekarza.

Druga rozmowa

Zasadniczym celem drugiej rozmowy jest rozwianie ewentualnych wątpliwości zgłoszonych przez pacjenta i przytoczenie argumentów przemawiających na rzecz operacji jako zabiegu zapewniającego poprawę jakości życia i zmniejszającego jego zagrożenie.

  • Rozmowa koncentruje się na podjęciu decyzji o operacji i poprawie jakości życia wskutek uwolnienia się od choroby oraz związanego z nią ryzyka śmierci.
  • Pacjent zostaje poinformowany zarówno o tym, że leczenie operacyjne jest najlepszym (lecz oczywiście nie jedynym) wyborem, jak i o ryzyku związanym z podjęciem lub z zaniechaniem leczenia.
  • Sposób prowadzenia rozmowy jest dostosowany do rodzaju choroby, na którą cierpi pacjent – skoncentrowany na obniżeniu poziomu negatywnych emocji – lęku, wstydu, przerażenia.
  • Druga rozmowa, raczej w formie dyskusji niż monologu, powinna trwać co najmniej 20 minut i odbywać się w osobnym pomieszczeniu, gwarantującym spokój i atmosferę skupienia.
  • Tak prowadzona rozmowa powinna odbywać się w obecności osoby bliskiej pacjentowi, która potrafiłaby wesprzeć argumenty przedstawiane przez lekarza.