Psycholog

Ważne wsparcie
w trudnych chwilach

Pogarszający się stan zdrowia nasila gwałtownie stres pacjenta, zwłaszcza jeśli jest to zachorowanie nagłe. Żyjąc z choroba przewlekłą, funkcjonujemy w ciągłym napięciu i z obawą o rozwój dolegliwości. Stres nie sprawia jednak, że jesteśmy bardziej przygotowani na postęp choroby. Przeciwnie, złe wieści dewastują naszą psychikę. W takim stanie trudno jest podejmować decyzje, tak często wymagane w tej sytuacji. Nieodzowna jest wówczas pomoc psychologa, który pomaga poradzić sobie z emocjami.

Pacjenci postawieni wobec nieoczekiwanej informacji o zagrożeniu zdrowia przeżywają dysonans poznawczy. To uczucie sprzeczności między otrzymanymi wiadomościami a swoim własnym odczuciem. Silne, negatywne emocje wywołane przez informacje o stanie zdrowia, kłócą się często z samopoczuciem.

Gdy zagrożenie zdrowia jest wewnętrzne, bezobjawowe, nierozwinięte lub po prostu niebolesne, trudno nam uwierzyć w powagę sytuacji. Stosujemy mechanizmy obronne – racjonalizacje i projekcje, które pomagają nam zachować obraz siebie, ale nie są dobrym doradcą. Psycholog pomoże rozpoznać te stany.

Wsparcie psychologiczne w klinice Angiodiabetica

Pacjent skonfrontowany z drastycznymi informacjami musi zaadaptować się do nowej sytuacji. Zmienia stosunek do siebie. Emocje wywołują lęk i poczucie bezradności. Naturalnym odruchem jest zawierzanie swojego stanu zdrowia lekarzom, lecz często przenosimy na nich całą odpowiedzialności za swoje samopoczucie. W klinice Angiodiabetica, działając zespołowo, jesteśmy w stanie zapewnić pełną opiekę w trudnych chwilach. Poczynając od rozmowy z lekarzem po wsparcie psychologa.

img-psycholog.jpg

Wsparcie pacjenta

Badania naukowe na próbie chorych ze zdiagnozowanym bezobjawowym tętniakiem aorty brzusznej oraz bezobjawowym zwężeniem tętnic szyjnych pozwoliły nam stworzyć schemat najbardziej komfortowego dla pacjenta postępowania.

Rozmowa informacyjna

Podczas tej wstępnej wizyty szczególnie dbamy o to, aby:

  • przekaz pierwszych informacji o chorobie i sposobie jej leczenia był rzeczowy i dostarczał wyłącznie niezbędnych, konkretnych danych,
  • zachęcamy pacjenta do poszerzenia wiedzy o chorobie i jej leczeniu, dajemy mu czas na uporanie się z emocjami wynikającymi z doznanego dysonansu poznawczego,
  • skazujemy pacjentowi przystępne źródła informacji o chorobie,
  • ustalamy termin kolejnej wizyty i zachęcamy chorego do przemyślenia medycznych przesłanek decyzji o operacji,
  • prosimy o przygotowanie pytań pod adresem lekarza.

Druga rozmowa

Zasadniczym celem drugiej rozmowy jest rozwianie ewentualnych wątpliwości zgłoszonych przez pacjenta i przytoczenie argumentów przemawiających na rzecz operacji jako zabiegu zapewniającego poprawę jakości życia i zmniejszającego jego zagrożenie.

  • Rozmowa koncentruje się na podjęciu decyzji o operacji i poprawie jakości życia wskutek uwolnienia się od choroby oraz związanego z nią ryzyka śmierci.
  • Pacjent zostaje poinformowany zarówno o tym, że leczenie operacyjne jest najlepszym (lecz nie jedynym) wyborem, jak i o ryzyku związanym z podjęciem leczenia i jego zaniechaniem.
  • Sposób prowadzenia rozmowy jest dostosowany do rodzaju choroby na którą cierpi pacjent – skoncentrowany na obniżeniu poziomu negatywnych emocji – lęku, wstydu, przerażenia.
  • Druga rozmowa, raczej w formie dyskusji niż monologu, powinna trwać co najmniej 20 minut i odbywać się w osobnym pomieszczeniu, gwarantującym spokój i odpowiednią atmosferę.
  • Potrzebna jest obecność osoby bliskiej pacjentowi, która potrafiłaby wesprzeć argumenty przedstawiane przez lekarza.

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu plików cookie w Twojej przeglądarce.